Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Λεύγα 02



19.998 λεύγες υπό τη θάλασσα και ακόμα ακούγονται οι μουσικές από τα πανεργατικά συλλαλητήρια· οι ήχοι και τα συνθήματα των διαδηλώσεων της πολιτείας του Ουισκόνσιν μπερδεύονται με τις διαφημίσεις του μετρό του Λονδίνου ενώ από το διπλανό βαγόνι ξεπηδούν γοργά τα κλειστά επαγγέλματα που μόλις απελευθερώθηκαν αδιαφορώντας για τους δικηγόρους που πιθανόν ακόμη αντιδρούν. Το αγγλοσαξονικό πεπρωμένο δεν μοιάζει γλυκό είτε ως φαντασία είτε ως πραγματικότητα. Στους διαδρόμους των παραστάσεων της θεατρικής Αθήνας συναντήθηκαν οι απόφοιτοι των κέντρων επαγγελματικής κατάρτισης και επιμόρφωσης να συζητούν για το αν η πυρηνική καταστροφή του Τσέρνομπιλ ή της Φουκοσίμα ήταν η χειρότερη και να ρητορεύουν υπέρ της απαισιοδοξίας. Η νέα εποχή δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας όπως και τα «νέα μέσα» των εξεγέρσεων στον αραβικό κόσμο, όλα αυτά όμως δεν χωράν στα μικροαστικά όνειρα όπου η απειλή της δικτατορίας δεν υφίσταται και η κρίση της ΓΣΕΕ δεν συνιστά κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Από κοντά κόμιξ, διάβολοι που κηρύττουν την εγκράτεια, ηγεμόνες και τρελοί σε παράλληλους μονολόγους.

Η λεύγα διανύει αποστάσεις κάθε δίμηνο

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Λεύγα 02: Περιεχόμενα

Κώστας Σπαθαράκης, Τι παίζουν τα μεγάφωνα

πρώτες ύλες
Γιώργος Καράμπελας, Τα κλειστά επαγγέλματα ανοίγουν: Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα
Στέφανος Βαμιεδάκης, Οικονομική κρίση και ΓΣΕΕ
Χρήστος Τσάκας, Εικόνες από το αγγλοσαξονικό παρόν μας...
Νίκος Τσιβίκης, Τσερνόμπιλ-Φουκουσίμα: 1-4
Κώστας Σπαθαράκης, Η πεντηκοντάδραχμος επίδειξις

κοντραπούντο
Πανεργατικά συλλαλητήρια: Και τώρα τι;

αναλώσιμα
Θοδωρής Δρίτσας, Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης ως ακινησία
Ματθαίος Τσιμιτάκης, Συλλογικές αφηγήσεις, Νέα Μέσα και επαναστάσεις
Κωστής Καρπόζηλος, Υπάρχει κίνδυνος να γίνει δικτατορία; Προφανώς και όχι
------------, Σκέψεις και προτάσεις για την κατοχύρωση της αυτονομίας των μισθωτών δικηγόρων
Βιβή Αντωνογιάννη, Υπόγεια διαφήμιση
Κώστας Περούλης, Πολιτικό θέατρο και ιδεολογία
Γιάννης Βογιατζής, Υπεράσπιση της απαισιοδοξίας

σκραπ
Αλέκος Λούντζης, Σάι-φάι. Στιγμιότυπο δεύτερο: κάτοικοι εξωτερικού
------------, Το όνειρο του μικροαστού
Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου, Οι Αδελαΐδες
Γιώργος Μανουσέλης: κόμιξ

συνεργάτες
Φωτογραφίες: Hossam el-Hamalawi, Αχιλλέας Βογιατζής
Σχέδιο Εξωφύλλου: Σοφία Παπακώστα


Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Κώστας Σπαθαράκης, Τι παίζουν τα μεγάφωνα

Μας εξιστορούν ότι παλιότερα η πολιτική στράτευση, σε κάθε της μορφή, συνδεόταν με κάποιες βεβαιότητες: συγκροτημένη ανάλυση για την κοινωνία, σταθερή αντίληψη για το τι πρέπει να γίνει, τι είναι σωστό και τι λάθος, ποιος είναι ο σκοπός. Ακόμη περισσότερο ότι η εμπλοκή με την πολιτική δράση προϋπέθετε και συνεπαγόταν κώδικες, κοινές αισθητικές εμπειρίες και συμφωνημένα υπονοούμενα.

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

Γιώργος Καράμπελας, Τα κλειστά επαγγέλματα ανοίγουν: Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα

Μέχρι το περασμένο φθινόπωρο ήταν οι φορτηγατζήδες, μέχρι πρότινος ήταν η (κατά Μνημόνιο) «συμμορία των πέντε»: δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, μηχανικοί-αρχιτέκτονες, φαρμακοποιοί, ορκωτοί λογιστές. Αυτούς καλούνταν να αναγνωρίσει η κοινή γνώμη ως τα διαβόητα «κλειστά επαγγέλματα», τις «συντεχνίες» εκείνες που επωφελούνται από μύριους προστατευτισμούς προκειμένου να αρμέγουν τον «κοσμάκη» και να συντηρούν στο διηνεκές προνόμια «κάστας». Διότι, λέει ο νεοφιλελεύθερος μύθος, όλα σαρώνονται προς όφελος του καταναλωτή ιδιώτη, όλα μεταρρυθμίζονται –τουτέστιν απορρυθμίζονται– για να καθαιρεθούν οι προύχοντες υπανάπτυκτων κοινωνικών και οικονομικών δομών. Ηθικό δίδαγμα: στη φάρμα της αγοράς, όλα τα ζώα είναι ίσα. Με την εξής υπενθύμιση, ωστόσο, την οποία αποσιωπά διακριτικά αλλά απαρέγκλιτα ο μύθος μας: τα γουρούνια είναι πάντα πιο ίσα από τα άλλα ζωντανά.

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Στέφανος Βαμιεδάκης, Οικονομική κρίση και ΓΣΕΕ

Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από την υπογραφή του Μνημονίου. Η εφαρμογή όσων προβλέπει η δανειακή σύμβαση και τα αποτελέσματα που παράγει η σχετιζόμενη με αυτή πολιτική πυροδοτούν αντιδράσεις, προκαλούν συζητήσεις και δίνουν αφορμή για αλυσιδωτές εξελίξεις στο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό πεδίο. Το κλίμα κοινωνικού αναβρασμού διογκώνεται, μια πικρή αίσθηση ανασφάλειας και αβεβαιότητας αναδύεται, ενώ οι σκληρές ταξικές-κοινωνικές συγκρούσεις δείχνουν αποσπασματικές, ασυντόνιστες και, το κυριότερο, συνδυάζονται με μια διάχυτη αίσθηση ηττοπάθειας και μοιρολατρίας: χωρίς αμφιβολία πρόκειται για συνθήκες που εύλογα χαρακτηρίζονται ως «κρίση».

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Χρήστος Τσάκας, Εικόνες από το αγγλοσαξονικό παρόν μας...

Ο ορισμός της ημερήσιας διάταξης και η ανάδειξη του (εκάστοτε) απόλυτου κακού αποτελεί προνόμιο όσων έχουν στη διάθεσή τους τα μέσα διαμόρφωσης της κοινής γνώμης – ή, λιγότερο εργαλειακά, όσων έχουν με το μέρος τους το συσχετισμό δύναμης και διαθέτουν την πρωτοβουλία των κινήσεων στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού. Λίγοι ίσως θα θυμούνται σήμερα ή θα έβρισκαν συνεπή με την τρέχουσα δαιμονοποίηση των δημοσίων υπαλλήλων, την εκτεταμένη αποτίμηση της περασμένης δεκαετίας από το περιοδικό Time, σύμφωνα με την οποία ένας από τους κύριους υπευθύνους της ραγδαίας φθοράς της αμερικανικής υπερδύναμης, που επιταχύνθηκε δραματικά με την κρίση του 2008-2009, υπήρξε το συνδικάτο της αυτοκινητοβιομηχανίας General Motors… («The Decade From Hell», περ. Time, 7.12.2009)

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

Νίκος Τσιβίκης, Τσερνόμπιλ-Φουκουσίμα: 1-4, Κι ο συγκάτοικός μου ακόμα γουστάρει μόνο πυραύλους σοσιαλιστικούς

Ναγκασάκι
Ηλιοβασιλέματα στους υπονόμους
σκοπιές με ευζώνους
σε καρτ-ποστάλ
Βιντεοκασέτες με το Νταλάρα
και μια λαχτάρα
για κρουασάν
Κάτω από το χώμα σαν τα ποντίκια
κι ο εφιάλτης
σε κυνηγά
Τέρμα τα πουλάκια και τα τζιτζίκια
μονάχα βράχια
ραδιενεργά
Θαμμένοι παρέα μ’ ατομικά κεφαλάκια
από πυραύλους
Πέρσινγκ και Κρουζ
Κι ο συγκάτοικός μου ακόμα γουστάρει
μόνο πυραύλους σοσιαλιστικούς
Zεις πρωτοπόρο Ναγκασάκι
σε κάθε δρόμο κάθε σοκάκι

Τζίμης Πανούσης
Αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν, 1984


Μετά το τσουνάμι στη βορειοανατολική ακτή της Ιαπωνίας και την ολική καταστροφή του εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της Φουκουσίμα γέμισαν οι εφημερίδες και οι τηλεοράσεις με περισπούδαστες αναλύσεις για την τεχνολογία των πυρηνικών αντιδραστήρων, για τα τρωτά της παραγωγής ηλεκτρισμού με τη χρήση ατομικής ενέργειας και τις πιθανές εναλλακτικές λύσεις. Κάποιοι, επιχειρώντας συγκρίσεις, αποτόλμησαν να προφέρουν ξανά το καταραμένο πλέον όνομα του Τσερνόμπιλ, του σοβιετικού πυρηνικού σταθμού στη ΣΣΔ της Ουκρανίας, όπου, στις 26 Απρίλη του 1986 , ο αντιδραστήρας 4 έλιωσε απελευθερώνοντας στο περιβάλλον τεράστιες ποσότητες ραδιενέργειας και σκοτώνοντας άμεσα 31 ανθρώπους και έμμεσα χιλιάδες άλλους.(1) Το μέγεθος της καταστροφής αυτής απένειμε δικαιωματικά στο Τσερνόμπιλ τον τίτλο του μεγαλύτερου περιστατικού διαρροής ραδιενέργειας εν ειρήνη.


Γρήγορα όμως επίσημες φωνές αντέδρασαν σε μια τέτοια σύγκριση και μας διαβεβαίωσαν ότι το επεισόδιο στη Φουκουσίμα ήταν περιορισμένο, φτάνοντας μόλις και μετά βίας την πέμπτη από τις επτά βαθμίδες της κλίμακας επικινδυνότητας του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας – αντίθετα με το Τσερνόμπιλ, που είναι το μοναδικό που έχει καταγραφεί ως περιστατικό έβδομης βαθμίδας. Σχεδόν μία εβδομάδα αργότερα βέβαια, και η Φουκουσίμα ανέβηκε στην έκτη, για να καταλήξει εντέλει στην έβδομη. Η σύγκριση των δύο αυτών ατυχημάτων στην ουσία τους είναι εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι αδύνατη, τόσο νωρίς. Οι επιπτώσεις της διαρροής ραδιενέργειας στο ιαπωνικό εργοστάσιο μετρώνται ήδη σε θανάτους και ανεπανόρθωτες ζημιές στον άνθρωπο και το περιβάλλον.

Ίσως περισσότερο νόημα έχει να αποπειραθούμε μια σύγκριση σε ένα άλλο επίπεδο. Σε αυτό της διαχείρισης της κρίσης αλλά και της ενημέρωσης γύρω από τα δύο ατυχήματα. Μια τέτοια απόπειρα μπορεί να μας οδηγήσει σε μερικά πρώτα ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

Είκοσι πέντε χρόνια πριν, ο κόσμος είχε πολλές ομοιότητες με τον σημερινό: το πρώτο θέμα στην καθημερινή διεθνή ειδησεογραφία ήταν και πάλι η τρομοκρατία (τον Οκτώβρη του 1985 είχε γίνει η πειρατεία από παλαιστίνιους μαχητές στο κρουαζιερόπλοιο Ακίλε Λάουρο) και ο πόλεμος στη Λιβύη (στις 16 Απρίλη του 1986, οι ΗΠΑ είχαν εξαπολύσει αεροπορική επίθεση εναντίον της Λιβύης και του Καντάφι προσωπικά). Υπήρχε όμως μια μεγάλη διαφορά: ήταν ακόμη ζωντανός, ή καλύτερα νεκροζώντανος, ο Ψυχρός Πόλεμος. Έτσι η εξιστόρηση του τραγικού συμβάντος του Τσερνόμπιλ υποτάχθηκε από την πρώτη στιγμή στις ψυχροπολεμικές προτεραιότητες της αμερικανικής διακυβέρνησης του προέδρου Ρόναλντ Ρέιγκαν, αλλά και των Ευρωπαίων συμμάχων του, ανάμεσα στους οποίους βέβαια και η ελληνική κυβέρνηση («Ιός», εφ. Ελευθεροτυπία, 16.4.2006). Η κάλυψη των γεγονότων του Τσερνόμπιλ έγινε αποκλειστικά με κριτήριο τα επικοινωνιακά οφέλη στο πλαίσιο της ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης. Αρκεί ενδεικτικά να θυμηθούμε τις πρώτες ανταποκρίσεις των δυτικών μέσων στις 29 και 30.4.1986 (εφ. Washington Post), όπου γινόταν αναφορά για δύο χιλιάδες τουλάχιστον νεκρούς, αριθμός που στη συνέχεια έγινε τριάντα.

Για χρόνια μετά το ατύχημα του 1986 στο Τσερνόμπιλ, (2) και ιδίως μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991,3 χύθηκε ατέλειωτο μελάνι (4) και δαπανήθηκαν δεκάδες χιλιάδες ώρες τηλεοπτικού και κινηματογραφικού χρόνου, (5) για να αποδειχθεί ότι οι σοβιετικές αρχές επιχείρησαν συγκάλυψη των γεγονότων, μη γνωστοποιώντας έγκαιρα τα σχετικά του ατυχήματος, αλλά και ότι δεν αντέδρασαν ικανοποιητικά για την προστασία των εργαζομένων, των κατοίκων και του περιβάλλοντος. Στο πλαίσιο του γενικότερου αντικομμουνιστικού πυρετού, που συνεχίστηκε και μετά την κατάρρευση των σοσιαλιστικών καθεστώτων, δεν ήταν δύσκολο να πειστεί η κοινή γνώμη ότι η απόπειρα συγκάλυψης ήταν το μόνο ζήτημα που προέκυπτε από την πυρηνική εμπειρία του Τσερνόμπιλ. Με συνοπτικά επιχειρήματα, το βασικό αίτιο ήταν το σοσιαλιστικό καθεστώς, το συνωμοτικό ΚΚΣΕ, η έλλειψη υψηλής τεχνολογίας (την οποία διέθετε μόνο η Δύση), αλλά και η ανθρώπινη ανικανότητα των εργαζομένων στα σοβιετικά εργοστάσια και υπηρεσίες. Μια εικόνα που μετριαζόταν μόνο από μεμονωμένες ανθρώπινες ιστορίες ηρωισμού και αυτοθυσίας ατόμων που αψήφησαν τις εντολές της σφαλερής σοβιετικής διοίκησης. Και μια υπόρρητη υπόσχεση ότι καταστάσεις σαν αυτές μπορούσαν να συμβούν μόνο στον υπανάπτυκτο και καταπιεστικό σοσιαλισμό, ποτέ στη δημοκρατική και υπερσύγχρονη Δύση.

Η ενορχηστρωμένη αυτή επίθεση είχε μικρή σχέση με το ατύχημα το ίδιο, τις άπειρες παραλείψεις των αρχών, την απόπειρα απόκρυψης των πραγματικών διαστάσεων, τουλάχιστον τις πρώτες ημέρες, από τη σοβιετική κοινή γνώμη, ή, το πιο βασικό, την επικινδυνότητα και τη σκοπιμότητα της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας. Για όλα αυτά τα ζητήματα άλλωστε αποδείχτηκε πολύ γρήγορα η ουσιαστική αδιαφορία της καπιταλιστικής Δύσης. Η ένορκη κατάθεση ανώτερου Σοβιετικού αξιωματούχου στο αμερικανικό Κογκρέσο, στις 2.5.1986 (εφ. Washington Post), ή η υποβολή λεπτομερούς έκθεσης για το ατύχημα τους επόμενους μήνες από τους Σοβιετικούς στον ΔΟΑΕ δεν ικανοποίησε κανέναν, και έτσι συνεχίστηκε να αξιοποιείται η ευνοϊκή συγκυρία για να χτυπηθεί η, ούτως ή άλλως αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, προσπάθεια του ΚΚΣΕ και του Γκορμπατσόφ να εφαρμοστεί μια νέα πολιτική διαφάνειας στα εσωτερικά της ΕΣΣΔ, η περίφημη Γκλάσνοστ. Και στο υλικό επίπεδο όμως το ατύχημα του Τσερνόμπιλ δεν ανέκοψε ούτε στο ελάχιστο τα προγράμματα οικοδόμησης νέων πυρηνικών σταθμών στις χώρες που διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους μέχρι την προηγούμενη για την ανευθυνότητα της σοβιετικής πλευράς. Η ουσία της κριτικής σχετικά σύντομα διαστρεβλώθηκε και από μια συζήτηση για τα ζητήματα ασφάλειας, τις δυνατότητες και τους κινδύνους της χρήσης της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς, έγινε μια αδιάκοπη καταγγελία της ΕΣΣΔ και του «υπαρκτού σοσιαλισμού».


Η μακάβρια μερικές φορές ειρωνεία της ιστορίας ήρθε, με την πρόσφατη εμπειρία στη Φουκουσίμα, να δώσει νέες διαστάσεις στην έννοια του ατυχήματος, αλλά ακόμη περισσότερο σε αυτή της διαχείρισης κρίσεων, αλλά και συγκάλυψης της αλήθειας. Μισές αλήθειες, καθυστέρηση στην ενημέρωση της κοινής γνώμης για τα τεκταινόμενα, ερασιτεχνικός χειρισμός της κρίσης από μια δράκα φουκαράδων χαμηλόμισθων εργατών της εταιρείας ΤΕΠΚΟ, που ντυμένοι με τις φόρμες τους εμφανίζονται στις τηλεοπτικές κάμερες και ορκίζονται σαν νέοι καμικάζι ότι θα πέσουν πάνω στον ραδιενεργό εχθρό, αύρες της αστυνομίας του Τόκιο να ψεκάζουν γκρεμίδια σαν να είναι διαδηλωτές, είναι η γενική αίσθηση που αποκομίζει κανείς από την κάλυψη του ατυχήματος. Αλλά και «εναλλακτικές» ειδήσεις, όπως η πρόθεση της ιαπωνικής εγκληματικής οργάνωσης Γιακούζα να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της κρίσης, έδιναν ένα τόνο σχεδόν λαϊφστάιλ προβλήματος.(6) Ατελείωτες εικόνες από ελικόπτερα και τρισδιάστατες αναπαραστάσεις από τα κτήρια των πυρηνικών αντιδραστήρων, τα οποία στέκουν σε ερειπωμένη κατάσταση, εφάμιλλη με εκείνη του Τσερνόμπιλ, αλλά και διαβεβαιώσεις από παντού ότι για να δουλέψουν όλα όπως πριν, το μόνο που χρειάζεται είναι να αποκατασταθεί το ρεύμα. Προκαλώντας την απορία ακόμη και έναν άσχετο: πώς μπορεί κανείς να συνδέσει την πρίζα σε ένα γκρεμισμένο εργοστάσιο και αυτό απλά να ξαναδουλέψει;

Όλα αυτά σε καθημερινά ρεπορτάζ των μεγάλων διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων, όπου το θέμα του πυρηνικού ατυχήματος βρισκόταν σχεδόν πάντοτε προσεκτικά θαμμένο μέσα στη γενικότερη είδηση του σεισμού. Με αξιοπρόσεκτη επαναληπτικότητα, τα καθημερινά ρεπορτάζ μοιάζουν με φωτοαντίγραφο του χθεσινού: αναφορά στους νεκρούς και τους αγνοούμενους από το τσουνάμι γενικά, συγκρατημένη αισιοδοξία της εταιρείας ΤΕΠΚΟ για την κατάσταση σε κάποιον από τους αντιδραστήρες, κλείσιμο με το αισιόδοξο νέο κάποιου που σώθηκε μέσα από τις λάσπες και τα ερείπια του χωριού του. Και όλα αυτά συνοδευόμενα από καταιγισμό ακατανόητων μονάδων μέτρησης (ρέντγκεν και μικρορέντγκεν, ρεμ, ραντ, μπεκερέλ, κιουρί), ό,τι πρέπει για να διατηρείται η αίσθηση φόβου χωρίς κανένα συγκεκριμένο υπόβαθρο.

Σε ένα πρόσφατο κείμενό του με αρκετά διαφορετική αφορμή, ο Σλαβόι Ζίζεκ (London Review of Books, 20.1.2011), θέτει στο προσκήνιο της επικαιρότητας την άποψη που θέλει τους εκφραστές της κυρίαρχης ιδεολογίας σήμερα να κυβερνούν, ως μια νέα φωτισμένη ελίτ, η οποία κρατά για τον εαυτό της ολόκληρη την αλήθεια, καθώς ο αδαής, φοβικός και ανώριμος λαός δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει. Με βάση τη θέση αυτή, αξίζει να προσθέσουμε εδώ ότι η απόκρυψη της αλήθειας σήμερα ισορροπεί πλέον επιδέξια σε ένα νέο μετα-μεταμοντέρνο ισοζύγιο πραγματικότητας και απάτης. Το κοινό των δυτικών ανεπτυγμένων κρατών, εκπαιδευμένο από τους ίδιους τους μηχανισμούς ελέγχου σε συνεχή πληροφόρηση υψηλής ποσότητας για το κάθε απίθανο ζήτημα, δεν μπορεί πλέον να εξαπατηθεί με απλοϊκό τρόπο, παρά μόνο με μαεστρία και εκζήτηση ζηλευτή.

Η απάντηση έρχεται μέσα από ένα δίπολο υπερεξειδίκευσης και τεχνητής πραγματικότητας. Ο ακροατής/θεατής/αναγνώστης καθίσταται από τη μια ανίκανος να αντιληφθεί από μόνος του τις βασικές αρχές οποιασδήποτε, έστω στοιχειώδους, επιστημονικής και ορθολογικής νοητικής διεργασίας, καθώς αυτή πνίγεται σε ένα πέπλο μυστηριακής πολυπλοκότητας που κάνει αρμόδιους μόνο τους ειδικούς να ομιλούν. Η κοινή για όλη την ανθρωπότητα, αισθητηριακά αντιληπτή, ορατή εν προκειμένω, πραγματικότητα του ξεκοιλιασμένου εργοστασίου στη Φουκουσίμα, όπως φαίνεται στα πλάνα της τηλεόρασης, αντικαθίσταται από δηλώσεις ειδικών, των νέων «Αυθεντιών», που συχνά μάλιστα έχουν έμμισθη σχέση με τους εμπλεκόμενους, και οι οποίοι ομιλούν για την επανασύνδεση του μηχανισμού ψύξης σαν να διδάσκουν σε φοιτητές πυρηνικής φυσικής θεωρητικά μαθήματα. Από την άλλη η προσπάθεια για όποια εμπειρική σύλληψη και διαπίστωση των διαστάσεων της τραγωδίας, υποχωρεί μπροστά στη virtual αναπαράσταση των γεγονότων μέσα από τρισδιάστατα μοντέλα που ανεξέλεγκτα αναμειγνύονται με την πραγματικότητα. Η κατανόηση της διαστρεβλωμένης αναπαράστασης εξισώνεται με την κατανόηση του αντικειμένου. Κατασκευάζεται έτσι ένα νέο περιβάλλον στέρησης των αισθήσεων, όχι πολύ μακρινό από τις τεχνικές που εφαρμόζονται στους αιώνιους κρατούμενους του Γκουαντάναμο. Το υποκείμενο, απογυμνωμένο από τα εργαλεία της λογικής επεξεργασίας και της εμπειρικής προσέγγισης, γίνεται έρμαιο μιας πληροφόρησης, που μπορεί να σχετικοποιεί κάθε έννοια και να ανασημασιοδοτεί κάθε σημαίνον.

Στη περίπτωση της Φουκουσίμα, ενώ όλα τα επιμέρους στοιχεία (οπτική εικόνα ανείπωτης καταστροφής, νεκροί και βαριά τραυματίες από τη ραδιενέργεια, εκκένωση πληθυσμού πρωτοφανών διαστάσεων, μετρήσεις που καθιστούν επικίνδυνο το νερό και τα τρόφιμα, αλλά πάνω από όλα μήνες απόλυτης αδυναμίας της ιδιοκτήτριας εταιρείας να αντιδράσει αποτελεσματικά) συνθέτουν μια σχετικά ξεκάθαρη εικόνα της τραγικής πραγματικότητας του ατυχήματος, η διαβεβαίωση από τις παγκόσμιες τηλεοπτικές αρχές, που απλώς αναπαράγουν το βολικό τεχνικό δελτίο της υπεύθυνης εταιρείας, αλλά και από διάφορους τηλεοπτικούς σταρ/πυρηνικούς φυσικούς αρκεί για να συγκροτήσει μιαν άλλη εναλλακτική «αλήθεια».

(Υπήρξαν, ασφαλώς, μεμονωμένες επώνυμες φωνές αντίδρασης, όπως ο Ιάπωνας δημοσιογράφος Γιοΐτσι Σιμάτσου, των Japan Times Weekly, ο οποίος μίλησε για συστηματική συγκάλυψη της αλήθειας γύρω από τα γεγονότα στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα από τις ιαπωνικές αρχές σε συνεργασία με τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών. Άλλοι σχετικοί επιστήμονες, όπως ο Μαρκ Πήρσον, καθηγητής στο αμερικανικό Πανεπιστήμιο Βιρτζίνια Τεκ, διαμαρτυρήθηκαν για την απόκρυψη πληροφοριών που οι αμερικάνικες αρχές είναι βέβαιο ότι έχουν χάρη στους μηχανισμούς στρατιωτικής παρακολούθησης. Είναι όμως ενδιαφέρον το γεγονός ότι στη σημερινή ιστορική συγκυρία, όπου ο ηγεμονικός λόγος των εξουσιαστών διαπερνά όλο σχεδόν το παραδοσιακό πολιτικό φάσμα, από τους φιλελεύθερους μέχρι τους σοσιαλιστές, τέτοιες φωνές ευδοκιμούν κυρίως στα ριζοσπαστικά συνομωσιολογικά δίκτυα, ανάμεσα στις αφηγήσεις για τους ψεκασμούς των αεροπλάνων και την «πραγματική αλήθεια» για την 11η Σεπτεμβρίου.) (7)

Τα γεγονότα των τελευταίων μηνών στη Φουκουσίμα έδειξαν για μια ακόμη φορά την απατηλή επίκληση μιας οργάνωσης της κοινωνίας με βάση την ελεύθερη αγορά και τις επιταγές της. Η διαχείριση της ραδιενεργής κρίσης –στην Ιαπωνία, άλλοτε υπόδειγμα κοινωνικής οργάνωσης– σχεδόν αποκλειστικά από την ιδιωτική εταιρεία που την προκάλεσε με τις παραλείψεις της στέφεται κάθε μέρα που περνά με παταγώδη αποτυχία, μεγαλύτερη ίσως και από τις προβληματικές λειτουργίες ενός ετοιμοθάνατου σοβιετικού σοσιαλισμού είκοσι πέντε χρόνια πριν, στο ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Βασικός πυλώνας που εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα και ενισχύει την αναπαραγωγή αυτού του ανορθολογικού και αναποτελεσματικού συστήματος αποτελεί η χειραγώγηση της κοινής γνώμης με τρόπους ολοένα και πιο επεξεργασμένους.

Με αφορμή το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ υπήρξαμε για δεκαετίες θεατές μιας αγωνιώδους προσπάθειας να παρουσιαστεί η σοβιετική κοινωνία των μέσων της δεκαετίας του ’80, με όλα της τα προβλήματα, ως μια οργουελιανή πραγματικότητα εμπνευσμένη από την καταπίεση του «1984» που ήταν διατεθειμένη να θυσιάσει τους πολίτες της για να διατηρήσει το γόητρο της προς τη Δύση και τους εναπομείναντες θαυμαστές της, κατασκευάζοντας φανταστικούς εχθρούς και αποκρύπτοντας τους πραγματικούς κινδύνους. Δυστυχώς η εικόνα του ελευθέρου πλέον κόσμου του 2011 φαίνεται να ξεπηδά και πάλι από την επιστημονική φαντασία του Μεσοπολέμου, μόνο που αυτή τη φορά είναι μια απονευρωμένη κοινωνία απάθειας και αναισθησίας όπως τη φαντάστηκε ο Άλντους Χάξλεϋ στον
Θαυμαστό Νέο Κόσμο του, όπου όλες οι αλήθειες υπάρχουν κάπου εκεί έξω, αλλά πολύ προσεκτικά και πολύ καλά θαμμένες κάτω από τόνους ενημερωτικών σκουπιδιών και ατελείωτων μονολόγων των ειδικών επαγγελματιών της παραπλάνησης.

Επίλογος
Στις 12.4, η ιαπωνική κυβέρνηση ανέβασε τελικά τη βαθμίδα σημασίας του ατυχήματος στο ίδιο επίπεδο με το Τσερνόμπιλ, ενώ εκπρόσωποι της εταιρείας ΤΕΠΚΟ παραδέχονται ότι σε βάθος χρόνου η διαρροή ραδιενέργειας από το εργοστάσιο της Φουκουσίμα θα ξεπεράσει αυτό του ουκρανικού εργοστασίου (εφ. New York Times, 12.4.2011).

Πίνακας με το Χρονικό της εξέλιξης των δύο ατυχημάτων, Φουκουσίμα και Τσερνομπίλ τις πρώτες δύο εβδομάδες:



Φουκουσίμα
Τσερνομπίλ
Ημ. 1
12.3.2011
Μετά τον σεισμό και το τσουνάμι οι αντιδραστήρες του εργοστασίου της Φουκουσίμα υπερθερμαίνονται.
26-4-1986
1:30 π.μ. ο αντιδραστήρας 4 του πυρηνικού εργοστασίου του Τσερνομπίλ μετά από ανθρώπινο λάθος αναφλέγεται
Ημ. 2
13-3-2011
Έκρηξη στον αντιδραστήρα 1. Εκκενώση ζώνης 20 χλμ. 1 νεκρός και 4 σοβαρά τραυματιές από το προσωπικό του εργοστασίου.
27-4-1986
2:00 μ.μ. ξεκινάει η εκκένωση των γειτονικών πόλεων εντός ακτίνας 20 χλμ.
Ημ. 3
14-3-2011
Δεύτερη έκρηξη, αυτή τη φορά στον αντιδραστήρα 3. Προσπάθεια ψύξης τους με θαλασσινό νερό.
28-4-1986
Σουηδικοί σταθμοί μέτρησης ραδιενέργειας πιάνουν υψηλές ενδείξεις.
Ημ. 4
15-3-2011
Έκρηξη στον αντιδραστήρα 2. Φωτιά σε μια από τις εγκαταστάσεις αποθήκευσης χρησιμοποιημένων ράβδων στον αντιδραστήρα 4. Η ιαπωνική κυβέρνηση συστήνει στους κατοίκους της ζώνης εντός 30 χλμ. να παραμένουν στα σπίτια τους.
29/4/1986
Σύμφωνα με τηλεγράφημα του πρακτορείου ΤΑΣΣ έγινε πυρηνικό ατύχημα στον ηλεκτρικό σταθμό του Τσερνομπίλ. Συνεχίζεται η εκκένωση της γύρω περιοχής. Η έκκληση ραδιενέργειας επιβεβαιώνεται από ανεξάρτητες μετρήσεις ινστιτούτων σε όλη την Ευρώπη.
Ημ. 5
16-3-2011
Εντυπωσιακή αύξηση των δεικτών ραδιενέργειας οδηγεί την εταιρεία του εργοστασίου να αποσύρει τους εργαζόμεους που προσπαθούν να ψύξουν τους αντιδραστήρες.
30/4/1986
Η Σοβιετική κυβέρνηση θορυβημένη από τις επιπτώσεις στην υγεία των πολιτών εκκενώνει ευρύτερες περιοχές και δεσμεύει τα γαλακτοκομικά προϊόντα, επίσης ζητείται από επιλεγμένες χώρες βοήθεια. Δύο νεκροί στο εργοστάσιο.
Ημ. 6
17-3-2011
Η κατάσταση επιδεινώνεται. Ρίψεις νερού με ελικόπτερο για να ψυχθούν οι αντιδραστήρες. Οι ΗΠΑ συστήνουν στους πολίτες τους να απομακρυνθούν από την περιοχή 75 χλμ γύρω από το εργοστάσιο.
1-5-1986
Η παραδοχή των Σοβιετικών ότι χρειάζονται βοήθεια αποτελεί την απόδειξη της σοβαρότητας του ατυχήματος
Ημ. 7
18-3-2011
Υψηλή ραδιενέργεια, προσπάθειες να αποκατασταθεί η ηλεκτρική ενέργεια στο εργοστάσιο, για να δουλέψουν και πάλι οι ψυκτικοί μηχανισμοί.
2-5-1986
Η φωτιά στον αντιδραστήρα 4 έχει πλέον σβηστεί. Οι ΗΠΑ παραδέχονται ότι οι νεκροί του ατυχήματος είναι μονοψήφιος αριθμός και όχι εκατοντάδες που αρχικά υποστήριζαν.
Ημ. 8
19-3-2011
Αναμονή, με τα ίχνη της ραδιενέργειας να φτάνουν στην άλλη ακτή του Ειρηνικού. Το ατύχημα της Φουκουσίμα φτάνει στη κλίμακα 4/7 της Διεθνούς Ατομικής Επιτροπής.
3-5-1986
Σε επίσημη τηλεοπτική συνέντευξη σε δυτικογερμανικό δίκτυο ο γραμ. της κομ.οργ. Μόσχας Μπόρις Γιέλτσιν περιέγραψε αναλυτικά το ανθρώπινο λάθος που οδήγησε στο ατύχημα.
Ημ. 9
20-3-2011
Συνεχίζεται η ψύξη των αντιδραστήρων με κανόνια νερού και η προσπάθεια να αποκατασταθεί η ηλεκτροδότηση.
4-5-1986
2 νεκροί από το ατύχημα και τουλάχιστον 150 τραυματίες από τους οποίους 18 σε κρίσιμη κατάσταση.
Ημ. 10
21-22.3.2011
Ουδέν νεώτερον
5-5-1986
Οι πρώτες εικόνες του εργοστασίου, όπου το κτήριο του αντιδραστήρα 4 έχει ανατιναχθεί. Η ζώνη εκκένωσης βρίσκεται στα 30 χλμ.
Ημ. 11
6-5-1986
Πολυσέλιδο αναλυτικό ρεπορτάζ για το ατύχημα στην εφημερίδα Πράβντα, επίσημο όργανο του ΚΚΣΕ
Ημ. 12
23-3-2011
Συνεχίζονται οι προσπάθειες με ρίψεις νερού. Ραδιενεργός ατμός υποχρεώνει την εκκένωση του εργοστασίου. Ανακοινώνεται πως το νερό και τα λαχανικά στο Τόκυο είναι ακατάλληλο για βρεφική χρήση.
7-5-1986
Η τήξη του αντιδραστήρα οριστικά αποφεύγεται, και συνεχίζεται η προσπάθεια να καλυφθεί από τόνους άμμου, τσιμέντου και βορικού οξέος
Ημ. 13
24-3-2011
Πανικός στο Τόκυο στη προσπάθεια να μοιραστούν προμήθειες και εφόδια.
8-5-1986
Επιπλέον εκκενώσεις κατοίκων γύρω από το εργοστάσιο, συστηματικές εργασίες για τον περιορισμό έκκλησης ραδιενέργειας στο περιβάλλον
Ημ. 14
25-3-2011
Το ατύχημα στη Φουκουσίμα ανεβαίνει μια βαθμίδα στη κλίμακα της ΔΕΑΕ και είναι πλέον 6/7.
9-5-1986
Οι πρώτες ενδείξεις για σταδιακή μείωση της εκλυόμενης ραδιενέργειας.



Πήγη: Washington Post
 
1. The Chernobyl Forum: 2003-2005, Chernobyl’s Legacy: Health, Environmental and Socio-Economic Impacts, 2η έκδ. (http://www.who.int/ionizing_radiation/chernobyl/chernobyl_digest_report_EN.pdf
2. «The Chernobyl Cover-up: Are Soviet officials still concealing the truth about the disaster?», περ. Time,13.11.1989.
3. «Izvestia Details Pattern of Lies in Chernobyl Cover-Up Disaster», εφ. Los Angeles Times, 25.4.1992
4. Alison Katz, «Chernobyl: the great cover-up», εφ.Monde Diplomatique (αγγλική έκδοση), Απρίλιος 2008.
5. Χαρακτηριστικό το ντοκιμαντέρ: Nuclear Cover-Up– Chernousenko on Chernobyl (1995), αλλά και δεκάδες άλλα ντοκιμαντέρ, δραματικές ταινίες, μέχρι και παιχνίδια υπολογιστή.
περ. λεύγα, τ. 2 (Μάης 2011), 19-25

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

Κώστας Σπαθαράκης, Η πεντηκοντάδραχμος επίδειξις

Ζούμε σε μια ευτυχισμένη χώρα· η γνώση ρέει άφθονη, σε αίθουσες κολλεγίων, ινστιτούτων, κέντρων κατάρτισης, σεμιναρίων, εκδοτικών οίκων, εργαστηρίων και άλλων ευαγών καθιδρυμάτων. Στην Ελλάδα μπορεί κανείς σήμερα να διδαχθεί τα πάντα: Εισαγωγή στον Βυζαντινό πολιτισμό (Κολλέγιο Αθηνών, 140€), Ιστορία της μη δυτικής Τέχνης (Milagro Seminars, 200€), Ζητήματα Εφαρμοσμένης Ηθικής Φιλοσοφίας: Μια νεοσωκρατική προσέγγιση (Κολλέγιο Αθηνών, 215€), Μητέρα και παιδιά (Κοντύλι, 80€), Λογοτεχνικές πρωτοπορίες του εικοστού αιώνα (Gutenberg, 110€), Διακόσμηση σαγιονάρας (Εργαστήρι καλλιτεχνικής δημιουργίας ΜΟΡΦΕΣ, 120€), Κοινωφελείς μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί – εξασφάλιση οικονομικών πόρων (DEREE, 400€), αλλά και δημιουργική γραφή και ανάγνωση (Πατάκης, 600€), Επιμέλεια-Διόρθωση Λογοτεχνικών Κειμένων (Μεταίχμιο, 400€).

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Κοντραπούντο: «Πανεργατικά συλλαλητήρια: Και τώρα τι;»

Η στήλη Κοντραπούντο φιλοξενεί απόψεις για ένα επίμαχο ζήτημα ευρύτερου πολιτικού ενδιαφέροντος. Στο 2ο τεύχος της λεύγας επιλέξαμε ως θέμα τη σχέση των πανεργατικών συλλαλητηρίων με την καθημερινή εμπειρία του εργατικού κινήματος. Τα κείμενα που ακολουθούν τοποθετούνται επί του ανοιχτού αυτού ερωτήματος.

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

Θοδωρής Δρίτσας, Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης ως ακινησία

Κυρίαρχος είναι όποιος αποφασίζει για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Αυτό είναι το αγαπημένο απόφθεγμα όσων αναζητούν το υψηλό στην πολιτική σφαίρα, τη σφαίρα που αφορά το τετριμμένο κατεξοχήν. Η μεταφορά της αισθητικής απόλαυσης στο «πολιτικό» (όπως προτιμούν να το λένε) λειτουργεί σήμερα ασφαλώς ως παραπλήρωμα της αδυναμίας διαμόρφωσής του ή συμμετοχής σε αυτό. Αυτό ίσως και να είναι το απωθημένο κίνητρο του θεωρητικού που το διατύπωσε, παρά την κατοπινή ενεργό εμπλοκή του στην πολιτική. Σε ένα απόσπασμα από τις προσωπικές του σημειώσεις, που θα μπορούσε να βγαίνει από σελίδες του Ντίκενς, ο συντάκτης του, ο διάσημος πολιτειολόγος Καρλ Σμιτ, εξομολογείται: «ενώ στεκόμουν εντελώς στο σκοτάδι, κοιτούσα από το σκοτάδι σε ένα ολόφωτο δωμάτιο» (παρατίθεται στο J.W. Muller, Ένας επικίνδυνος νους, Πόλις, σ. 38). Τι ήταν αυτό το σκοτάδι; Τίποτε άλλο παρά η μικροαστική καταγωγή του, η κοινή μας κληρονομιά. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης μάς γοητεύει γιατί είναι μια διέξοδος από το στατικό τέλμα της μικροαστικής ακινησίας, όπως ήταν και για τον Σμιτ μια αντίδραση απέναντι στην αναποτελεσματικότητα της αέναης συζήτησης στην οποία είχαν εκπέσει οι ρομαντικοί. Τόσο οι μικροαστοί φιλελεύθεροι όσο και οι ρομαντικοί μποέμ αντιπροσωπεύουν για τον Σμιτ, αλλά σε μεγάλο βαθμό και για εμάς, την παραλυτική ακινησία σε αντίθεση με την κίνηση της κυριαρχίας, την πολιτική συμπύκνωση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης.

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011

Ματθαίος Τσιμιτάκης, Συλλογικές αφηγήσεις, Νέα Μέσα και επαναστάσεις

Στιγμιότυπο 1: Τη στιγμή που ανακοινώθηκε η παραίτηση Μουμπάρακ, ο κόσμος στην πλατεία Ταχρίρ ξέσπασε σε ζητωκραυγές και χιλιάδες χέρια υψώθηκαν στον αέρα για να πανηγυρίσουν το γεγονός. Έτσι ήταν πάντα. Κάθε λαϊκή νίκη, κάθε επανάσταση συνοδεύεται από αυτές τις στιγμές ευφορίας. Αν κοιτάξει κανείς λίγο πιο προσεκτικά την εικόνα όμως, δεν μπορεί παρά να δει το καινοφανές. Χιλιάδες κινητά αστράφτουν στον αέρα καθώς οι εξεγερμένοι πανηγυρίζουν, ενώ ταυτόχρονα απαθανατίζουν τη στιγμή.

Στιγμιότυπο 2: Ένας μελαψός διαδηλωτής με μακριά γενειάδα και φέσι, κάπου στην Υεμένη, κρατάει ένα χαρτονένιο πλακάτ, στο οποίο αναγράφεται το αίτημα της εποχής: «We Want Facebook»!

Αυτές οι εικόνες περιφέρονται διεθνώς σε έντυπα και τηλεοράσεις ως τεκμήρια του ισχυρισμού περί του απελευθερωτικού χαρακτήρα των νέων τεχνολογιών. Η συζήτηση που έχει ξεσπάσει γύρω από τις απελευθερωτικές δυνατότητες των Νέων Μέσων στο μεγαλύτερο μέρος της απλώς προεκτείνει ένα ακαδημαϊκό «σίριαλ» που εκτυλίσσεται εδώ και μερικά χρόνια μεταξύ του Αμερικανού κοινωνιολόγου Κλαίυ Σίρκυ (Clay Shirky) και του Λευκορώσου πο λιτικού επιστήμονα Εβγκένι Μορόζοφ (Evgeny Morozov). Η κεντρική θέση του Σίρκυ, είναι πως υπάρχει κάτι εγγενώς απελευθερωτικό στις νέες τεχνολογίες. Αυτό έγκειται στη δυνατότητα όλο και περισσότερων ανθρώπων να αποκτούν κινητά τηλέφωνα και υπολογιστές στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, και να επικοινωνούν με ολοένα λιγότερους περιορισμούς.

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Κωστής Καρπόζηλος, Υπάρχει κίνδυνος να γίνει δικτατορία; Προφανώς και όχι

Η ευκολία της απάντησης –όπως και η απουσία τέτοιων ερωτήσεων– αντανακλά τις βαθιές βεβαιότητες που μας διαπερνούν. Συχνά αναγνωρίζουμε στις σύγχρονές μας εξελίξεις χαρακτηριστικά αδιεξόδου που συνοδεύουν τις περιόδους οικονομικής κρίσης, πολιτικών μετασχηματισμών και κοινωνικής πόλωσης. Αν η κατάσταση είναι τόσο οριακή όσο την περιγράφουμε και τη βιώνουμε, είναι ενδιαφέρον ότι σπάνια συζητούμε για τις οριακές διεξόδους που μπορεί αυτή να φέρει. Στα μέσα Απριλίου, για παράδειγμα, ο Λορέντσο Μπίνι Σμάγκι, Ιταλός τραπεζίτης και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, φέρεται να δήλωσε: «σύμφωνα με τις αναλύσεις μας, η αναδιάρθρωση του χρέους θα οδηγούσε στην κατάρρευση ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Αντιλαμβάνεται κανείς τι θα συνέβαινε αν κατέρρεαν οι ελληνικές τράπεζες. Θα γονάτιζε η ελληνική οικονομία και οι συνέπειες θα ήταν δραματικές για την κοινωνική συνοχή, ακόμη και για τη διατήρηση της δημοκρατίας στη χώρα αυτή». Όσο και αν μια στρατιωτική δικτατορία παλαιού τύπου φαντάζει σήμερα εξωπραγματικό σενάριο, άλλο τόσο εξωπραγματική φαντάζει η βεβαιότητα για το αδιατάρακτο της αστικής δημοκρατίας και κυρίως η ενδόμυχη επιθυμία ότι θα συνεχίσουμε να ζούμε όπως περίπου ζήσαμε έως τώρα.

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

Σκέψεις και προτάσεις για την κατοχύρωση της αυτονομίας των μισθωτών δικηγόρων

Η εκδίπλωση της καπιταλιστικής κρίσης και η όξυνση του κοινωνικού ανταγωνισμού γύρω από αυτήν έχει σχετικοποιήσει πολλές εδραιωμένες βεβαιότητες για πλείστα ζητήματα, τα οποία πριν από μερικά χρόνια θεωρούσαμε «λυμένα». Σε αυτό το πλαίσιο αναδεικνύονται, με ιδιαίτερη ένταση και με εμφατικό τρόπο, οι ανεπάρκειες και τα αδιέξοδα του τρόπου συγκρότησης και αναπαραγωγής αυτού που έχει καθιερωθεί να ονομάζουμε «εργατικό/συνδικαλιστικό κίνημα».

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011

Βιβή Αντωνογιάννη, Υπόγεια διαφήμιση

Μια παράξενη αντίφαση εικονοποιείται στους υγρούς υπόγειους τοίχους του μετρό της αγγλικής πρωτεύουσας. Ξαφνικά, πλάι στη διαφήμιση του νέου ipad της Apple με τα λαμπερά ευρωπαϊκά, αμερικανικά και εξωτικά πρόσωπα που το επιδεικνύουν περιχαρή κι ευτυχισμένα, μια σκοτεινή, λιτή αναγραφή προβάλλει με τον υπέρτιτλο «The Londoner». Κανένα χρώμα για να τραβήξει το κουρασμένο βλέμμα του καθημερινού ταξιδιώτη στις υπόγειες σήραγγες, ασαφές το διαφημιζόμενο προϊόν. Χαρίζοντας λίγο από τον άδειο χρόνο της αναμονής του τρένου για να τη διαβάσεις, μαθαίνεις τη σημασία και τη διαφορά του να είναι κανείς Λονδρέζος. Το περιεχόμενο της ιδιότητας δεν διευκρινίζεται· Λονδρέζος από πάππου προς πάππου ή Ταϊλανδός μετανάστης στο Λονδίνο, αδιάφορο, αυτό που προκρίνεται είναι η διαφορά οικονομικού και συμβολικού κεφαλαίου, η κατασκευή ενός προτύπου που καταναλώνει τεχνολογία και τέχνη, που ανήκει στους ισχυρούς.

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα