Δευτέρα 16 Μαΐου 2011

Ματθαίος Τσιμιτάκης, Συλλογικές αφηγήσεις, Νέα Μέσα και επαναστάσεις

Στιγμιότυπο 1: Τη στιγμή που ανακοινώθηκε η παραίτηση Μουμπάρακ, ο κόσμος στην πλατεία Ταχρίρ ξέσπασε σε ζητωκραυγές και χιλιάδες χέρια υψώθηκαν στον αέρα για να πανηγυρίσουν το γεγονός. Έτσι ήταν πάντα. Κάθε λαϊκή νίκη, κάθε επανάσταση συνοδεύεται από αυτές τις στιγμές ευφορίας. Αν κοιτάξει κανείς λίγο πιο προσεκτικά την εικόνα όμως, δεν μπορεί παρά να δει το καινοφανές. Χιλιάδες κινητά αστράφτουν στον αέρα καθώς οι εξεγερμένοι πανηγυρίζουν, ενώ ταυτόχρονα απαθανατίζουν τη στιγμή.

Στιγμιότυπο 2: Ένας μελαψός διαδηλωτής με μακριά γενειάδα και φέσι, κάπου στην Υεμένη, κρατάει ένα χαρτονένιο πλακάτ, στο οποίο αναγράφεται το αίτημα της εποχής: «We Want Facebook»!

Αυτές οι εικόνες περιφέρονται διεθνώς σε έντυπα και τηλεοράσεις ως τεκμήρια του ισχυρισμού περί του απελευθερωτικού χαρακτήρα των νέων τεχνολογιών. Η συζήτηση που έχει ξεσπάσει γύρω από τις απελευθερωτικές δυνατότητες των Νέων Μέσων στο μεγαλύτερο μέρος της απλώς προεκτείνει ένα ακαδημαϊκό «σίριαλ» που εκτυλίσσεται εδώ και μερικά χρόνια μεταξύ του Αμερικανού κοινωνιολόγου Κλαίυ Σίρκυ (Clay Shirky) και του Λευκορώσου πο λιτικού επιστήμονα Εβγκένι Μορόζοφ (Evgeny Morozov). Η κεντρική θέση του Σίρκυ, είναι πως υπάρχει κάτι εγγενώς απελευθερωτικό στις νέες τεχνολογίες. Αυτό έγκειται στη δυνατότητα όλο και περισσότερων ανθρώπων να αποκτούν κινητά τηλέφωνα και υπολογιστές στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, και να επικοινωνούν με ολοένα λιγότερους περιορισμούς.

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Κυριακή 15 Μαΐου 2011

Κωστής Καρπόζηλος, Υπάρχει κίνδυνος να γίνει δικτατορία; Προφανώς και όχι

Η ευκολία της απάντησης –όπως και η απουσία τέτοιων ερωτήσεων– αντανακλά τις βαθιές βεβαιότητες που μας διαπερνούν. Συχνά αναγνωρίζουμε στις σύγχρονές μας εξελίξεις χαρακτηριστικά αδιεξόδου που συνοδεύουν τις περιόδους οικονομικής κρίσης, πολιτικών μετασχηματισμών και κοινωνικής πόλωσης. Αν η κατάσταση είναι τόσο οριακή όσο την περιγράφουμε και τη βιώνουμε, είναι ενδιαφέρον ότι σπάνια συζητούμε για τις οριακές διεξόδους που μπορεί αυτή να φέρει. Στα μέσα Απριλίου, για παράδειγμα, ο Λορέντσο Μπίνι Σμάγκι, Ιταλός τραπεζίτης και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, φέρεται να δήλωσε: «σύμφωνα με τις αναλύσεις μας, η αναδιάρθρωση του χρέους θα οδηγούσε στην κατάρρευση ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Αντιλαμβάνεται κανείς τι θα συνέβαινε αν κατέρρεαν οι ελληνικές τράπεζες. Θα γονάτιζε η ελληνική οικονομία και οι συνέπειες θα ήταν δραματικές για την κοινωνική συνοχή, ακόμη και για τη διατήρηση της δημοκρατίας στη χώρα αυτή». Όσο και αν μια στρατιωτική δικτατορία παλαιού τύπου φαντάζει σήμερα εξωπραγματικό σενάριο, άλλο τόσο εξωπραγματική φαντάζει η βεβαιότητα για το αδιατάρακτο της αστικής δημοκρατίας και κυρίως η ενδόμυχη επιθυμία ότι θα συνεχίσουμε να ζούμε όπως περίπου ζήσαμε έως τώρα.

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Σάββατο 14 Μαΐου 2011

Σκέψεις και προτάσεις για την κατοχύρωση της αυτονομίας των μισθωτών δικηγόρων

Η εκδίπλωση της καπιταλιστικής κρίσης και η όξυνση του κοινωνικού ανταγωνισμού γύρω από αυτήν έχει σχετικοποιήσει πολλές εδραιωμένες βεβαιότητες για πλείστα ζητήματα, τα οποία πριν από μερικά χρόνια θεωρούσαμε «λυμένα». Σε αυτό το πλαίσιο αναδεικνύονται, με ιδιαίτερη ένταση και με εμφατικό τρόπο, οι ανεπάρκειες και τα αδιέξοδα του τρόπου συγκρότησης και αναπαραγωγής αυτού που έχει καθιερωθεί να ονομάζουμε «εργατικό/συνδικαλιστικό κίνημα».

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα