Παρασκευή 13 Μαΐου 2011

Βιβή Αντωνογιάννη, Υπόγεια διαφήμιση

Μια παράξενη αντίφαση εικονοποιείται στους υγρούς υπόγειους τοίχους του μετρό της αγγλικής πρωτεύουσας. Ξαφνικά, πλάι στη διαφήμιση του νέου ipad της Apple με τα λαμπερά ευρωπαϊκά, αμερικανικά και εξωτικά πρόσωπα που το επιδεικνύουν περιχαρή κι ευτυχισμένα, μια σκοτεινή, λιτή αναγραφή προβάλλει με τον υπέρτιτλο «The Londoner». Κανένα χρώμα για να τραβήξει το κουρασμένο βλέμμα του καθημερινού ταξιδιώτη στις υπόγειες σήραγγες, ασαφές το διαφημιζόμενο προϊόν. Χαρίζοντας λίγο από τον άδειο χρόνο της αναμονής του τρένου για να τη διαβάσεις, μαθαίνεις τη σημασία και τη διαφορά του να είναι κανείς Λονδρέζος. Το περιεχόμενο της ιδιότητας δεν διευκρινίζεται· Λονδρέζος από πάππου προς πάππου ή Ταϊλανδός μετανάστης στο Λονδίνο, αδιάφορο, αυτό που προκρίνεται είναι η διαφορά οικονομικού και συμβολικού κεφαλαίου, η κατασκευή ενός προτύπου που καταναλώνει τεχνολογία και τέχνη, που ανήκει στους ισχυρούς.

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Πέμπτη 12 Μαΐου 2011

Κώστας Περούλης, Πολιτικό θέατρο και ιδεολογία

Στη σύγχρονη εποχή, από τους πρώτους μοντέρνους στοχαστές που ταύτισαν το θέατρο με την αστική τάξη (Ντιντερό, Ρουσσώ, Λέσινγκ) έως εκείνους του 20ού αιώνα που του έδωσαν θετικό ή αρνητικό πρόσημο στο ιδεολογικό πεδίο –τον Καστοριάδη και την Άρεντ, ως αναστοχαστικό μηχανισμό προαγωγής της δημοκρατικής κοινωνίας, ή τον Αλτουσέρ και τον Μπόαλ, ως καταπιεστικό ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους– όλοι συμφωνούν ότι το θέατρο αντανακλά πολιτικές στάσεις της κοινωνίας απέναντι στον εαυτό της. Έτσι, όσοι μπορούν να ελέγχουν αυτές τις αντανακλάσεις, όσοι κρατάνε τον καθρέφτη, μπορούν να ελέγχουν και την εικόνα που λαμβάνει μια κοινωνία για τον εαυτό της.


η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Τετάρτη 11 Μαΐου 2011

Γιάννης Βογιατζής, Υπεράσπιση της απαισιοδοξίας

Η απαισιοδοξία είναι βλάσφημη. Η αποκήρυξή της υπήρξε ανέκαθεν κομμάτι του μοντέρνου πολιτισμού: πώς μπορεί, στο κάτω κάτω, να υπάρξει (νικηφόρα) πρόοδος χωρίς (αγέρωχη) αισιοδοξία για τις άπειρες δυνατότητες του μέλλοντος; «Εν μέσω κρίσης», η αποκήρυξη αυτή επιστρέφει εμφατικά. Και κάθε φορά που γίνεται λόγος για την τέχνη, μοιάζει να παίρνει διαστάσεις μαζικής υστερίας. Από τα δεξιά όσο και από τα αριστερά.

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα