Κυριακή 15 Ιουνίου 2014

Μιχάλης Μεντίνης: Φιλία: προς μια ριζοσπαστική γραμματική του σχετίζεσθαι

Λέγεται κάπως σχηματικά πως οι αριστεροί δεν έχουν φίλους παρά μόνο συντρόφους, ενώ αντίθετα οι αναρχικοί μετατρέπουν τις παρέες τους σε πολιτικές ομάδες, και καταλήγουν όπως και οι αριστεροί να μην έχουν φίλους παρά μόνο συντρόφους. Παρά τον αδιαμφισβήτητα αφελή εμπειρισμό μιας τέτοιας διαπίστωσης (η οποία ενισχύεται από την επίσης γενικευτική αντίληψη πως οι «αριστεροί» δεν σε προσεγγίζουν ποτέ για να σε κάνουν φίλο παρά μόνο για να σε στρατολογήσουν), δεν μπορούμε παρά να εντοπίσουμε κάποιες ρηματικές συνάφειες με μια βιβλιογραφία που βρίθει παραδειγμάτων απαξίωσης, αναγωγής ή και κατάρρευσης της φιλίας μέσα στις σχέσεις συντροφικότητας. Ενδεικτικά, ο Abimael Guzman, ηγέτης των μαοϊκών ανταρτών του Sendero Luminoso (Φωτεινό Μονοπάτι) στο Περού έχει δηλώσει πως δεν είχε ποτέ φίλους παρά μόνο συντρόφους,[1] ενώ ο Σεργκέι Νετσάγιεφ στην Κατήχηση του επαναστάτη αναφέρει πως «ο επαναστάτης θεωρεί φίλους του και εκτιμά μόνον όσους έχουν δείξει στην πράξη πως είναι εξίσου επαναστάτες με τον ίδιο» (http://tinyurl.com/l38abuf), ταυτίζοντας έτσι στην ουσία κι αυτός τη φιλία με τις συντροφικές σχέσεις.[2] Με τον τρόπο αυτό, η φιλία, η οποία εκκινεί σχεδόν πάντα ως μια φυγόκεντρος κίνηση από την κεντρομόλο τάση του «κοινού αίματος» της οικογένειας, ενσωματώνεται στην επίσης κεντρομόλο τάση των «κοινών ιδεών» των σχέσεων συντροφικότητας. Οι εσωστρεφείς τάσεις των θεσμικών και θεσμοθετημένων σχέσεων επιχειρούν συστηματικά να τιθασεύσουν και να αντιστρέψουν τις απείθαρχες και παραβατικές κινήσεις της φιλίας, να την τιθασεύσουν, να τη μετατρέψουν σε τυποποιημένη σχέση, κάτι που για παράδειγμα αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στην τάση να αποκαλείται ένας στενός φίλος «αδελφός» και έτσι ρηματικά η φιλία να «περιφράσσεται» από τον λόγο της οικογένειας.

Σάββατο 14 Ιουνίου 2014

Καίτη Πάπαρη: Οι «φακλάνες» και οι όμορφες: οι ιδανικές αναλογίες στην «πανοπτική» κοινωνία

Πώς συνδέονται οι επιταγές προτύπων ομορφιάς με τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα; Και πώς η χρήση σεξιστικών όρων υποδηλώνει την ενσωμάτωση του κυρίαρχου λόγου σε καθημερινές συμπεριφορές και νοοτροπίες; Υπάρχει σημείο τομής σήμερα ανάμεσα στην έννοια του ελέγχου και της επιτήρησης και τις νόρμες της ομορφιάς και της θηλυκότητας;

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Παρασκευή 13 Ιουνίου 2014

Ιφιγένεια Καλαντζή: Λαρς φον Τρίερ: προβοκάτορας ή βαθιά ρομαντικός;

Από τους πρωτεργάτες του δανέζικου κινηματογραφικού μανιφέστου «Δόγμα ’95», ο 57χρονος σήμερα σκηνοθέτης Λαρς φον Τρίερ συμπεριλαμβάνει με έναν υπαρξιακό τρόπο στη θεματική του εμβέλεια τη λίμπιντο, αντικείμενο έρευνας μεγάλων ψυχαναλυτών.

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα