Κυριακή 15 Μαΐου 2011

Κωστής Καρπόζηλος, Υπάρχει κίνδυνος να γίνει δικτατορία; Προφανώς και όχι

Η ευκολία της απάντησης –όπως και η απουσία τέτοιων ερωτήσεων– αντανακλά τις βαθιές βεβαιότητες που μας διαπερνούν. Συχνά αναγνωρίζουμε στις σύγχρονές μας εξελίξεις χαρακτηριστικά αδιεξόδου που συνοδεύουν τις περιόδους οικονομικής κρίσης, πολιτικών μετασχηματισμών και κοινωνικής πόλωσης. Αν η κατάσταση είναι τόσο οριακή όσο την περιγράφουμε και τη βιώνουμε, είναι ενδιαφέρον ότι σπάνια συζητούμε για τις οριακές διεξόδους που μπορεί αυτή να φέρει. Στα μέσα Απριλίου, για παράδειγμα, ο Λορέντσο Μπίνι Σμάγκι, Ιταλός τραπεζίτης και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, φέρεται να δήλωσε: «σύμφωνα με τις αναλύσεις μας, η αναδιάρθρωση του χρέους θα οδηγούσε στην κατάρρευση ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Αντιλαμβάνεται κανείς τι θα συνέβαινε αν κατέρρεαν οι ελληνικές τράπεζες. Θα γονάτιζε η ελληνική οικονομία και οι συνέπειες θα ήταν δραματικές για την κοινωνική συνοχή, ακόμη και για τη διατήρηση της δημοκρατίας στη χώρα αυτή». Όσο και αν μια στρατιωτική δικτατορία παλαιού τύπου φαντάζει σήμερα εξωπραγματικό σενάριο, άλλο τόσο εξωπραγματική φαντάζει η βεβαιότητα για το αδιατάρακτο της αστικής δημοκρατίας και κυρίως η ενδόμυχη επιθυμία ότι θα συνεχίσουμε να ζούμε όπως περίπου ζήσαμε έως τώρα.

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Σάββατο 14 Μαΐου 2011

Σκέψεις και προτάσεις για την κατοχύρωση της αυτονομίας των μισθωτών δικηγόρων

Η εκδίπλωση της καπιταλιστικής κρίσης και η όξυνση του κοινωνικού ανταγωνισμού γύρω από αυτήν έχει σχετικοποιήσει πολλές εδραιωμένες βεβαιότητες για πλείστα ζητήματα, τα οποία πριν από μερικά χρόνια θεωρούσαμε «λυμένα». Σε αυτό το πλαίσιο αναδεικνύονται, με ιδιαίτερη ένταση και με εμφατικό τρόπο, οι ανεπάρκειες και τα αδιέξοδα του τρόπου συγκρότησης και αναπαραγωγής αυτού που έχει καθιερωθεί να ονομάζουμε «εργατικό/συνδικαλιστικό κίνημα».

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Παρασκευή 13 Μαΐου 2011

Βιβή Αντωνογιάννη, Υπόγεια διαφήμιση

Μια παράξενη αντίφαση εικονοποιείται στους υγρούς υπόγειους τοίχους του μετρό της αγγλικής πρωτεύουσας. Ξαφνικά, πλάι στη διαφήμιση του νέου ipad της Apple με τα λαμπερά ευρωπαϊκά, αμερικανικά και εξωτικά πρόσωπα που το επιδεικνύουν περιχαρή κι ευτυχισμένα, μια σκοτεινή, λιτή αναγραφή προβάλλει με τον υπέρτιτλο «The Londoner». Κανένα χρώμα για να τραβήξει το κουρασμένο βλέμμα του καθημερινού ταξιδιώτη στις υπόγειες σήραγγες, ασαφές το διαφημιζόμενο προϊόν. Χαρίζοντας λίγο από τον άδειο χρόνο της αναμονής του τρένου για να τη διαβάσεις, μαθαίνεις τη σημασία και τη διαφορά του να είναι κανείς Λονδρέζος. Το περιεχόμενο της ιδιότητας δεν διευκρινίζεται· Λονδρέζος από πάππου προς πάππου ή Ταϊλανδός μετανάστης στο Λονδίνο, αδιάφορο, αυτό που προκρίνεται είναι η διαφορά οικονομικού και συμβολικού κεφαλαίου, η κατασκευή ενός προτύπου που καταναλώνει τεχνολογία και τέχνη, που ανήκει στους ισχυρούς.

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα