Τρίτη 10 Μαΐου 2011

Αλέκος Λούντζης, Σάι-φάι. Στιγμιότυπο δεύτερο: κάτοικοι εξωτερικού

Εδώ δεν είναι Βαλκάνια· δεν είναι καν continent να κρύβεσαι στις διώρυγες του ευρωπαϊκού ανταγωνισμού. Η βιομηχανία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και το αόρατο νήμα των τραπεζικών υπηρεσιών υφαίνουν δεσμά από μετάξι. Τυποποιούν τη διαφορά πριν προφέρεις την επικίνδυνη λέξη. Δικαιοπραττούν εθιμικά. Αποτρέπουν την τραγωδία των κοινών ακόμα και όταν τα κοινά ελλείπουν. Τίποτα δεν εκκρεμεί για πολύ στο Ηνωμένο Βασίλειο· ή καταστέλλεται ή εντάσσεται στον κανόνα, στο curriculum, στις τραπεζοδιακοπές (bank holidays). Έτσι τουλάχιστον τα ξέραμε τα πράγματα, έτσι δημοσιεύονταν σε απειράριθμα journals, έτσι είχε καλλιεργηθεί ο ανθός του κοινοτικού και overseas ανθρώπινου δυναμικού.

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα

Δευτέρα 9 Μαΐου 2011

Το όνειρο του μικροαστού

Η δημοσιογραφία παλινδρομεί μεταξύ λογικής και αισθητικής, συνειδητού κι αυθόρμητου. Στέκεται με αυταρέσκεια αναποφάσιστη ανάμεσα στην επιστήμη και την τέχνη, χωρίς να είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Πολύ εφήμερη για φτάσει τα διαχρονικά μηνύματα της λογοτεχνίας. Αλλά καθόλου συστηματική και αυστηρή ώστε να θεωρηθεί επιστήμη. Έρχεται και αυτή η διαρκής υπενθύμιση, κάτι μεταξύ απορίας και σπόντας από τον κόσμο που σε ρωτάει: Τι ΙΕΚ τελείωσες; Και σε αποτελειώνει.

η συνέχεια στην έντυπη λεύγα